‘Het doet me nog altijd iets om Oostende binnen te rijden’

Hij houdt van Oostende en Oostende houdt van hem. Als sterbasketbalspeler werd hij door de Oostendenaars op handen gedragen. Rik Samaey, een van Belgiës beste basketspelers ooit, woont er misschien zelf niet meer, maar hij blijft een innige bezoeker. Bij voorkeur tijdens de winter, voor een stille tête-à-tête met ‘de stad van 35 jaar herinneringen’.

‘Ik ben geboren in Zandvoorde, in de oksel van Oostende. Telkens we voor iets naar de stad moesten, gingen we naar Oostende. Vanaf mijn humaniora kwam ik er dagelijks. Ik liep school in het Koninklijk Atheneum, in de Léon Spilliaertstraat. Een bijzonder fijne tijd was dat. Elke middag maakten we, begeleid, een lange strandwandeling. Op het moment zelf besefte ik dat niet genoeg, maar nu begrijp ik wat een ongelooflijk voorrecht dat was: elke middag de zee zien en voelen. Opgroeien met zo’n weidse horizon. Wie kan dat zeggen?’

‘Later woonde ik in Oostende zelf, nabij het vliegveld. Maar omdat mijn vrouw als onderwijzeres werkte in Eernegem, zijn we uiteindelijk daar gaan wonen. Op een kleine twintig kilometer van Oostende. Nog altijd dicht genoeg, dus.’

‘Wandelen in de Kapellestraat nam veel tijd in beslag’

‘Mijn band met Oostende is gekleurd door mijn schooltijd, maar uiteraard ook door de tijd waarin ik bij Oostende basketbal speelde, vanaf mijn laatste jaar in de humaniora, acht jaar in totaal. De club huisde toen nog in de Koninklijke Stallingen. Symbolisch blijft dat toch een belangrijke plaats voor de club, want daar hebben we onze eerste landstitel behaald. Een plek vol nostalgie, ook voor mij. De eerste keer kampioen spelen, zoiets vergeet je niet.’

‘Het was een fijne tijd, het Oostendse basketbal in volle glorie. Ja, ik was wel vrij bekend toen. En ook wel graag gezien. Wandelen door de Kapellestraat nam toen veel tijd in beslag, er moesten nogal wat stops ingelast worden (lacht). Vandaag is dat niet meer, natuurlijk. Ik ben al vijftien jaar weg uit het basketbal. Mensen die me nog kennen, zijn mensen die er toen ook bij waren. De club zelf volg ik niet meer, nee. Sinds ik gestopt ben, heb ik een voltijdse job, die niets met sport te maken heeft. Ik ben het Belgische basketbal dus wat ontgroeid.’

Een knipogende Dikke Mathilde

‘In Oostende kom ik nog heel vaak. Het doet me nog altijd iets om de stad binnen te rijden. Wat een mooie entree, telkens weer. Eerst die indrukwekkende Mercator, gevolgd door een verleidelijke knipoog van Dikke Mathilde, en meteen daarna het zicht op het casino. Drie toppers, en je bent nog maar net de stad binnengereden. En rij je langs de andere kant, dan is er meteen het station dat opvalt, toch ook echt een knap gebouw. Elke keer weer geniet ik daarvan.’
‘Wat we doen in Oostende? Wandelen, zoveel mogelijk een andere route. En uiteraard iets eten en iets drinken, doorgaans op het Wapenplein. Of een snel hapje, een garnaaltje met een Rodenbach. In de zomer kom ik er trouwens weinig. Niet dat de stad dan onaangenaam is, integendeel. Maar zoals de echte Oostendaars voel ik me er meer thuis buiten het seizoen. Als het kouder en rustiger is. Dan voel ik me meer verbonden met de stad. En met die vijfendertig jaar herinneringen, die er hangen.’

Rik Samaey (49) is een van de grootste spelers uit het nationale basketbal. Hij speelde voor Oostende, Mechelen en Antwerpen. Tien keer won hij de titel Speler van het Jaar. Met de Belgische nationale ploeg deed hij twee keer mee aan de Europese kampioenschappen.
 

Trefwoorden: rik samaey, kapellestraat, basketbal, wapenplein, zandvoorde, leon spilliaert, koninklijke stallingen, dikke mathille, mercator