‘De Wellingtonrenbaan was mijn habitat’

Hij veroverde de wereld met zijn bands Lords of Acid en Praga Khan. Zijn universum is er een waar kunst en technologie elkaar de hand reiken. Stomend, nerveus en opzwepend. De stilte en de rust zoekt Maurice Engelen tussendoor in zijn tweede thuis, Oostende. De stad waar hij komt uitwaaien. Waar hij komt sporten. Waar hij lekker komt eten en drinken. Waar hij komt genieten. En dat doet hij al sinds zijn kindertijd.

‘De liefde voor Oostende gaat al ver terug. Mijn ouders hadden paarden die op de Wellingtonrenbaan van Oostende koersen liepen. Tot drie keer per week soms. Telkens vanuit Limburg naar Oostende. Ik ging zo goed als altijd mee. De renbaan was mijn habitat. Ik kende het prachtige gebouw van binnen en van buiten, inclusief de stallingen. Ook de geschiedenis fascineerde me enorm - vooral die oude postkaarten spraken ontzettend tot de verbeelding. Die duizenden toeschouwers, vrouwen met mooie hoeden. Fantastisch.’

‘Ook in de vakanties trokken we naar Oostende. En sindsdien heeft de stad me nooit meer losgelaten. Sinds vijftien jaar heb ik er een tweede verblijf, een appartementje. Ik kom er heel vaak. Er is geen plek waar ik zo tot rust kan komen als Oostende.’

Oog in oog met het mondaine verleden

‘Thuis woon ik heel dicht bij mijn studio, en dan is het moeilijk om het werk los te laten. In Oostende lukt dat wel. Ik wandel en fiets er zeer veel. Meestal langs het mooie wandelpad vlak achter de duinen, tussen Mariakerke en Middelkerke. Ik wandel ook graag eens naar Fort Napoleon, waar ik dan uiteraard meestal iets blijf eten.’
‘Het klinkt misschien vreemd, maar een plek waar ik graag vertoef, is het kerkhof. Je leest er het verleden van de stad zo van de graven af. Echo’s van een ver mondain verleden. Al die fantastische graven met prachtige kunstwerken. Die chique graven met Franse opschriften. Oog in oog met het glorieuze Oostende van weleer. Dat fascineert mij enorm.’

Zeelucht schept ruimte

‘Uiteraard was het een eer dat ik de centrale gast mocht zijn voor het Filmfestival Oostende. Al voelde het wel vreemd aan om mijn hoofd op affiches door de hele stad te zien hangen. Net omdat ik Oostende niet associeer met werk. Nu, die twee werelden hadden elkaar vroeger nog wel al eens ontmoet. Ik treed bijvoorbeeld geregeld op in het Casino Kursaal. En ik heb me nog wel eens in Oostende teruggetrokken als ik echt iets moest af hebben en ik me ten volle moest kunnen concentreren. Dat lukt hier ontzettend goed.’

‘In Oostende kom ik letterlijk om uit te waaien. Om mijn hoofd leeg te maken. Om te genieten. Om lekker te eten en te drinken. Om naar de horizon te kijken. Naar de zee. Ik slaap ook altijd met de ramen open. De zeelucht geeft kracht, schept ruimte. In Oostende slaap ik dan ook altijd veel beter, dat valt echt op. De ritmische “stilte” wiegt me in slaap. Ook als het in het binnenland te warm wordt, zak ik meteen af.’

‘In Oostende voel ik me altijd goed. Dat meen ik. Ik geniet ook van de nostalgie die ik er voel. Omdat ik er al van kleins af kom. De stad zit verweven in heel veel van mijn herinneringen. Dat is een emotionele band die ik haast met geen enkele andere stad heb. En die koester ik.’

Maurice Engelen (50) werd bij ons vooral bekend met zijn groep Praga Khan, in het bijzonder dankzij de grote hit ‘Breakfast in Vegas’ eind de jaren negentig. Hij schreef ook filmmuziek, onder meer voor de Hollywoodprent Basic Instinct en het Belgische Ben X. Op vraag van het Koninklijk Ballet van Vlaanderen componeerde hij de muziek voor de voorstelling ‘Not Strictly Rubens’.
 

Trefwoorden: maurice engelen, Wellingtonrenbaan, mariakerke, Fort Napoleon, filmfestival, casino, praga khan